Fonderie de Cloches Paccard

Fonderie de Cloches Paccard
Geboren	ca. 1796
Geboorteplaats
Overleden
Overlijdensplaats
Werkzaam van:
Werkzaam tot:

Fonderie de Cloches Paccard (Opgericht in Quintal, 1796), klokkengieterij te Annecy-le-Vieux en Sévrier.

Leven

Klokkengieterij Paccard is lange tijd in het Franse Annecy-le-Vieux, 30 km zuidelijk van Genève, gevestigd geweest. Maar niet altijd dus. De klokkengieterij begon in 1796 toen het gemeentebestuur van Quintal, 10 km zuidwestelijke van Annecy, een klok nodig had en zich wendde tot Jean-Baptiste Pitton, klokkengieter te Carouge bij Genève. Deze zocht een hulp en vond die in de persoon van Antoine Paccard (1770-1830). Laatstgenoemde schoolde zich in het klokkengieten en stichtte vervolgens een klokkengieterij te Quintal. Antoine leidde de gieterij tot 1816. Hij werd opgevolgd door zijn zonen Claude en Jean-Pierre. Na de dood van Jean-Pierre in 1847 bracht Claude Paccard in 1857 de gieterij naar Annecy-le-Vieux over. Claude stief in 1858. Hij werd opgevolgd door zijn neven Victor, Georges en Francisque. Victor zou in 1865 hebben vastgesteld hoe een klok gegoten moet worden opdat ze na het gieten niet gestemd behoeft te worden. Maar overtuigende bewijzen bleven uit. In 1881 verliet Victor het bedrijf, terwijl Francisque zich in 1911 door ziekte uit het bedrijf terugtrok. Hij overleed een jaar later. Op dat moment was Georges 73 jaar. De naam van het bedrijf werd omgedoopt in Georges Paccard et ses fils. Toen Georges in 1914 gestorven was noemden zijn zonen Joseph en Louis het bedrijf voortaan Les fils de Georges Paccard.

Tot in het jaar van zijn dood 1978 werd de gieterij geleid door Alfred Paccard, de zoon van Louis. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Pierre Paccard (*1937) die op zijn beurt door zijn zoon Philippe (*1966) geassisteerd wordt. In 1989 verhuisde de klokkengieterij nogmaals en wel naar Sévrier aan het Meer van Annecy.

Fonderie Paccard is vooral bekend geworden door de grote en zware luidklokken die aldaar gegoten werden. De beroemdste is stellig de zogenoemde Savoyarde uit 1891 voor de basiliek Sacré-Coeur op Monmartre te Parijs. De klok weegt bijna negentien ton. Nog in 1986 goot Paccard een uitzonderlijk zwaar driegelui voor Markham, even ten noorden van Toronto. De klokken wegen 19, 10 en 6 ton. Ook goot deze klokkengieterij in het jaar 2000 de zogenoemde milleniumklok voor het Millenium Monument te Newport (Kentucky, U.S.A.). Met haar 33 ton was het toen de zwaarste luidende klok ter wereld.

Maar Paccard heeft sinds het einde van de negentiende eeuw ook beiaarden gemaakt, zij het aanvankelijk zonder enig succes. De levering in 1904 via Eijsbouts van een beiaard voor Lochem kon daarvan getuigen: klankrijke klokken maar met een uitermate slechte stemming. Pas na de Tweede Wereldoorlog zou de doorbraak volgen. Paccard behoort thans met Eijsbouts en Petit & Fritsen tot de spraakmakende klokkengieterijen van de wereld. Paccard-beiaarden vindt men vooral in de Verenigde Staten.

Samenwerkingsverbanden

Eijsbouts

Werk

Klokken in Nederland

Bestaande klokken

KlokkenWiki ID	Jaar	Locatie	Naam	Diameter [cm.]	Gewicht [kg.]	OorlogRegistratienummer

Verloren klokken of met onbekende status

KlokkenWiki ID	Jaar	Locatie	Naam	Diameter [cm.]	Gewicht [kg.]	OorlogRegistratienummer

Literatuur

• R.S. Bour, Études campanaires mosellanes, Colmar, 1947, tome premier, p.437-438.
• Vijf eeuwen klokkenkunst te Mechelen. Tentoonstellingscatalogus 27 juni – 30 september 1998, p.130.